Een leven lang lezen - door mr. Monica Swalef

 

In Nederland heel gewoon, in veel andere landen nog steeds bijzonder. Ik leerde gelukkig als meisje van 6 jaar al lezen en schrijven. Het leukst vond ik het om post te krijgen en te versturen. Met veel penvriendinnen om mij heen klepperde de brievenbus wekelijks.

 

De papieren poststroom is inmiddels afgenomen en vervangen door (veel) e-mails en berichten via Twitter, LinkedIn, Facebook etc. Ik word er super vrolijk van om alles te lezen wat los en vast zit. Van de Woerdense Courant tot Het Financieele Dagblad en de NRC, social media en natuurlijk wetteksten met de parlementaire behandeling (ik ben natuurlijk wel pensioenjurist). Op vakantie gaan stapels boeken mee.

 

Lezen en schrijven is voor mij als ademen. Dat moet gebeuren. Social media is daarbij een uitkomst. In mijn vak als pensioenjurist is het handig en eigenlijk zelfs voorwaardelijk dat je lezen en schrijven leuk vindt. Bijblijven met alle pensioenontwikkelingen is namelijk een hele kunst. Sterker, een must. Verleden, heden en toekomst met elkaar verbinden is belangrijk, zodat wetgeving en ontwikkelingen praktisch worden vertaald. Als ik dan op de site van het AG lees dat de actuariële professional in essentie een creatieve probleemoplosser is die zich, op basis van het verleden, met de toekomst bezighoudt, begrijp ik nog beter waarom ik met zoveel actuariële professionals een klik heb. Zowel in adviestrajecten, als ook als AI-docent.

 

Tijdens PE-bijeenkomsten waar actuariaat en recht bij elkaar komen, delen we fanatiek kennis  en worden deelnemers uitgedaagd om te sparren voor het beste resultaat. In Q3 van 2015 was er 1.700 miljard euro aan pensioenvermogen, terwijl tegelijkertijd social media berichtte dat bij een Brexit pensioenfondsen failliet gaan. Maar hoe rijmt dat dan met elkaar? Hier is een schone taak weggelegd om daar in duidelijke taal over te communiceren.

 

Deze blog is op persoonlijke titel geschreven.