Scorebord journalistiek – door drs. Servaas Houben AAG FIA CFA FRM

 

Voor mij is de beste voetballer aller tijden de Braziliaan Romario: 688 goals in 886 wedstrijden, je wordt er stil van. Zijn stijl doet denken aan de simpele DOS voetbalspelletjes waarbij je een keeper kon uitspelen. Dat lukte mij op de computer, maar niet op het schoolplein. Waar Romario zich onderscheid van andere voetballers is zijn carrière na het voetbal. Waar bijvoorbeeld Pelé een FIFA reclamepop werd en Maradona journalisten beschoot, ontsteeg Romario het voetbal. Toen eenmaal de schandalen rondom het FIFA wereldkampioenschap voetbal in Brazilië 2014 in de openbaarheid kwamen, deed hij iets unieks: hij keerde zich via een politieke carrière tegen “zijn” sport. Een juiste beslissing: de korte roem voor en tijdens het toernooi was prettig voor veel politici, maar het heeft de scheve levensstandaarden van het land niet kunnen verbeteren. De lege tribunes bij de Spelen in Rio spraken boekdelen.

 

Romario’s verblijf in Nederland was marketingtechnisch een ramp: hij bracht liever zijn tijd in Amsterdam door met zijn Braziliaanse muziekmaatjes dan op het trainingsveld in Eindhoven. Aan appelmoes had hij een hekel en na 5 jaar Nederland, sprak hij opvallend weinig Nederlands. De aanvankelijke kritiek wist hij echter ieder weekend met zijn doelpunten de kop in te drukken. Het gemopper verstomde al snel. Als je op YouTube zijn doelpunten bekijkt en die vergelijkt met de huidige Eredivisie spitsen word je er nostalgisch van (of depressief).

 

De laatste decennia investeert de Pensioensectorsteeds meer in communicatie en marketing. Wat daarbij over het hoofd wordt gezien is dat communicatie een stuk gemakkelijker gaat bij goede resultaten. Zoals Covey terecht opmerkt: “What you do has far greater impact than what you say”. In plaats van te focussen op communicatie moet de branche een robuust lange termijn pensioenproduct aanbieden. Dat betekent lagere kosten, geen vreemde beleggings constructies en gezonde solidariteit tussen deelnemers: niet de laagopgeleide met een lage levensverwachting die het pensioen betaalt van de hoogopgeleide professor die ook nog eens veel langer leeft. Ook kosten zijn een heikel punt. De pijn van lage dekkingsgraden wordt nu afgeschoven naar de deelnemers in de vorm van een lagere uitkering, maar zouden ook de uitvoerders niet een deel van die pijn moeten dragen?

 

Het Nederlandse pensioensysteem is zeker de moeite waard om voor te vechten: koopkracht verlies na pensionering treft niet alleen de persoon in kwestie maar ook de maatschappij, zowel in consumptie als in sociale vangnet. Om dat mogelijk te maken, moet dan wel voor deze keer scorebord journalistiek worden bedreven: lage kosten en een transparant beleggingsbeleid leiden op termijn tot hogere dekkingsgraden. Bij goede resultaten gaat de communicatie dan een stuk gemakkelijker, kijk maar naar Romario.

 

Deze blog is op persoonlijke titel geschreven.