Risico’s zullen er altijd blijven! – door ir. drs. Jeroen Breen AAG

 

Toen ik begin jaren ‘90 studeerde aan de UVA en luisterde naar de colleges van de inmiddels overleden Professor en actuaris Bob Alting von Geusau, ging hij altijd in op de beste beroepenlijstjes uit de Verenigde Staten. De reden? Op nummer 1 stond steevast het beroep van actuaris.

 

Toen Elsevier en SEO Economisch Onderzoek een soortgelijk onderzoek in Nederland opstartten, bleek al snel dat ook hier het beroep van actuaris populair en gewild was; van 2010 tot en met 2015 stond het beroep op de eerste plaats (na 2015 werd de lijst niet meer als zodanig gepubliceerd). Op de Amerikaanse lijstjes scoort het beroep nog steeds hoog, maar staan we niet meer op 1, maar op nummer 4. Statistici staan op 1, gevolgd door wiskundigen.

 

Hoe kan het dat het beroep actuaris niet meer op nummer 1 staat, maar is ingehaald door anderen? Het World Economic Forum (WEF) gaf in haar rapport, The Future of Jobs uit januari 2016, aan dat 65% van de kinderen die nu naar de lagere school gaan later een baan hebben die nu nog niet bestaat. In datzelfde rapport staat vermeld dat in 2020 meer dan 30% van de kernvaardigheden van de meeste beroepen, bestaan uit vaardigheden die nu nog niet als belangrijk worden beschouwd.

 

McKinsey schreef in januari 2017 in haar rapport, A future that works; automation, employment and productivity, dat werk dat kan worden geautomatiseerd veelal zal worden overgenomen door robots. Maar robots nemen geen banen over maar taken en als gevolg van alle veranderingen in de maatschappij zullen nieuwe banen ontstaan, wat weer aansluit bij het rapport van het WEF.

 

Hoe gaat ons beroep dan veranderen? Ter illustratie twee voorbeelden. In zijn roman ‘Heroes of the Frontier’ gebruikt Dave Eggers (ook schrijver van The Circle) op enig moment de woorden “actuariële precisie” om te duiden dat iets met grote nauwkeurig gebeurt. Een ander voorbeeld betreft Corinne Dettmeijer-Vermeulen (nationaal rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen). Zij concludeerde onlangs dat het opleggen van een behandeling aan zedendelinquenten niet volgens de best beschikbare methode gebeurt, omdat in Nederland geen gebruik wordt gemaakt van de actuariële methode: “een wetenschappelijk onderbouwde methode, die breed aanvaard wordt als de best beschikbare. Deze methode houdt in dat het risico wordt bepaald door het scoren van een gevalideerd instrument en het levert de beste voorspelling op van latere recidive”.

 

Moet ik als actuaris nu nerveus worden? Ik denk van niet. Ik zie wel dat de inhoud van mijn beroep fors aan het veranderen is. Misschien moeten we in de spiegel kijken en afvragen of daar waar we ons mee bezig houden nog wel een beroep is of veel meer een vaardigheid, een competentie aan het worden is. En is dat erg? Nee natuurlijk niet, want hoe onze omgeving er ook uit zal komen te zien, risico’s zullen er altijd blijven en dat is nou precies waar een actuaris van houdt!

 

Deze blog is geschreven op persoonlijke titel