Experimentje doen? – door drs. Corné van Iersel AAG CERA

 

Sommige gebeurtenissen blijven aan mijn geheugen vastkleven als kauwgum aan de schoenzool. Een paar weken geleden speelde de discussie over de beloning van Ralph Hamers. Die discussie riep spontaan het nieuws van een paar weken daarvoor op in mijn geheugen. 14 februari meldde het FD dat de top van a.s.r. er in beloning op vooruit gaat. Nou gaat het mij niet om de hoogte van het bedrag of dat de top van a.s.r. het niet waard zou zijn, want daar heb ik oprecht geen mening over. Ik kan namelijk niet beoordelen langs welke meetlat dergelijke functies worden afgemeten en bovendien schijnen zich daar hele andere wetmatigheden af te spelen en spelregels te gelden die mij, als gewone sterveling, niet bekend zijn. Wat voor mij wel zichtbaar was, is dat een aantal RvB-leden er al een aantal jaar in het zadel zit, wat ik dan weer positief uitleg als loyaliteit aan het bedrijf.

 

Waar ik wel een mening over heb zijn de timing én de inhoud van de argumentatie die werden aangedragen als rechtvaardiging van de verhoging. Die vind ik een beetje ongelukkig. Allereerst was daar de timing: de overheid, als voormalig redder én aandeelhouder, is nog niet aan de einder verdwenen of de RvC vindt dat het beloningsbeleid aan de top op de schop moet. De situatie was immers genormaliseerd en dat gold dan ook voor het beloningsbeleid aan de top, zo was de redenering. Ik vraag me echter af hoe het nieuws over deze voorgenomen verhoging zou zijn gevallen vóórdat de overheid de a.s.r.-deur achter zich dichttrok. Maar wat mij in dit soort berichtgeving altijd (en niet specifiek a.s.r., laat dat helder zijn) verbaast is dat vaak het argument ‘anders lopen ze weg’ wordt gebezigd. En, zoals je dan vaker leest, ‘naar het buitenland’. Alsof het buitenland louter uit organisaties bestaat die trappelend van ongeduld en met open armen staan te wachten op misdeelde bestuurders uit Nederland. Alsof er geen opvolging in Nederland zou bestaan die het vermeend achtergelaten bestuursgat zou kunnen opvullen. Alsof je bestuurders in Nederland alleen kan behouden door ze met zakken met geld naar binnen te blijven te gooien. Volgens mij valt dat allemaal wel mee.

 

Ik wil daarom voorstellen dat het argument ‘anders vertrekt men’ niet meer mag worden gebruikt. Of dat we die bestuurders –als die al echt naar het buitenland willen vertrekken- eens gewoon laten gaan, mocht dat al gebeuren. Eens kijken wat er gebeurt in Nederland. Experimentje doen?

 

Deze blog is op persoonlijke titel geschreven.